Την ίδια ώρα που η σύγχρονη αγορά αξιολογεί αυστηρά πώς ένας οργανισμός επικοινωνεί
Μέχρι και σήμερα η βιωσιμότητα αντιμετωπίζεται από αρκετούς οργανισμούς ως μια παράλληλη δραστηριότητα η οποία κυρίως περιλαμβάνει εκθέσεις και πιστοποιήσεις, ένα γραφειοκρατικό βάρος το οποίο ήρθε για να αυξήσει τα κόστη, τις δυσκολίες στην παραγωγική διαδικασία σε ένα ήδη βεβαρημένο πρόγραμμα εργασιών και παραγωγής.
Αναμφίβολα γι αυτό το λόγο, πολλοί οργανισμοί αντιμετωπίζουν τη βιωσιμότητα με σκεπτικισμό και αμφιβολία.
Ανάμεσα σε όλη αυτή την επιφυλακτική στάση, παράλληλα οι οργανισμοί καλούνται να επικοινωνήσουν αποτελεσματικά τη νέα τους στάση απέναντι στα ζητήματα του περιβάλλοντος, της κοινωνίας, και της πρακτικής διακυβέρνησης, όχι μόνο για να αποφύχουν ζητήματα greenwashing αλλά και για να επικοινωνήσουν με αυθυντικότητα και διαφάνεια στο σύγχρονο καταναλωτή, στον καταναλωτή του μέλλοντως πως οι ίδιοι καλωσορίζουν τις νέες πολιτικές ESG.
Παρόλα αυτά συναντάμε συχνά σε ιστοσελίδες πολύ μεγάλων οργανισμών, πεπαλαιωμένα mission και vision statement τα οποία δεν έχουν εναρμονιστεί με τη νέα τάση και αναθεωρημένη εικόνα των οργανισμών.
Πέρα από τα μηνύματα στις ιστοσελίδες, αυτό δείχνει πως ένας οργανισμός δεν έχει κάνει τις απαραίτητες κινήσεις ώστε η βιωσιμότητα να διαχέεται σε όλα τα τμήματα διασφαλίζοντας ότι από το εσωτερικό του οργανισμού μέχρι και το εφωτερικό, το κοινό θα λαμβάνει μηνύματα με συνοχή τα οποία θα δρουν σαν απόδειξη ότι ο ίδιος ο ορανισμός έχει ενσωματώσει στον πυρήνα τις διαδικασίες για να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα σε κάθε τμήμα και σε κάθε στάδιο παραγωγής.
Στον πυρήνα αυτού του χάσματος βρίσκεται ο ανθρώπινος παράγοντας.
Εάν οι άνθρωποι μέσα στον οργανισμό δεν αισθάνονται ότι η βιώσιμη συμπεριφορά αναγνωρίζεται, υποστηρίζεται και συνδέεται με πραγματικές προτεραιότητες, τότε οι σχετικές πρακτικές δεν διατηρούνται. Στην πράξη, οι άνθρωποι δίνουν προτεραιότητα σε ό,τι μετριέται, αξιολογείται και επιβραβεύεται.
Αυτός είναι και ο λόγος που η επικοινωνία της βιωσιμότητας δεν μπορεί πλέον να αποτελεί αποκλειστική ευθύνη ενός τμήματος marketing ή ενός ESG manager.
Και εδώ αναδεικνύονται τρεις κρίσιμοι ρόλοι που διαμορφώνουν την επικοινωνία της βιωσιμότητας πέρα από το Μάρκετινγκ, χωρίς συχνά να έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα γι’ αυτό.
Ο CFO, που καλείται να μεταφράσει τη βιωσιμότητα σε επενδυτική λογική, οικονομική ανθεκτικότητα και διαχείριση κινδύνου.
Το HR, που καλείται να ενσωματώσει τη βιωσιμότητα στην κουλτούρα, στις συμπεριφορές και στα κίνητρα των ανθρώπων.
Και οι Operations Managers, εκεί όπου η βιωσιμότητα δοκιμάζεται καθημερινά μέσα από πραγματικές λειτουργικές αποφάσεις και συμβιβασμούς.
Γιατί στην πραγματικότητα, η επικοινωνία της βιωσιμότητας δεν είναι καμπάνια. Είναι αντανάκλαση λειτουργίας.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ζητούμενο για τους σύγχρονους οργανισμούς: να ευθυγραμμίσουν αυτά που λένε προς τα έξω με αυτά που πραγματικά συμβαίνουν στο εσωτερικό τους.
Γιατί τελικά, η βιωσιμότητα δεν είναι αυτό που δηλώνει ένας οργανισμός. Είναι αυτό που εφαρμόζει με συνέπεια, ακόμη και όταν κανείς δεν κοιτάζει.
